'Uyuduğu oda' demiyorum/diyemiyorum zira uyuduğu yer oda olmayan insanların ya da evinin tümünün minicik bir oda -kafes evler- olan insanların olduğu bir dünyada yaşıyoruz.
Bunun farkına varan James Mollison da, Where Children Sleep adında bir fotoğraf projesi yapmış. Her bir fotoğrafın beni başka bir diyara sürüklediği albümde en çok etkilendiklerimi paylaşmak istedim.
Fotoğraf ilk açıldığı anda baktığım ilk şey 'yüz ifadesi ve duruş' oldu, sonra ise ülkeye bakma ihtiyacı hissettim. Ve her çocuğun duygusu, duruşu; yaşadığını ve hayata bakışını öylesine belli ediyordu ki benim nezdimde.
Hüzünlü mü, umarsız mı, sıkkın mı, sıkılmış mı, bastırılmış mı, şımarmış mı, aç mı fazla doymuş mu hepsi belli oluyordu.
Dipnot: Bu projeden haberdar olmamı sağlayan Tasarımcı'ya teşekkürlerimi sunmalıyım.
