Haftasonumuz Köylendi!

 Köy kelimesine ve barındırdıklarına sevgim aşikar!
 Köyümü biliyorsunuz, hani şu mavi kapılı evimizin ve ananeciğiminle dedeciğimin yaşadığı yer.
 Bu yıl hafta içimle hafta sonum karışmışken, ve bu hafta derslerimin iptal olduğu haberini almışken köye uğramaktan ziyade köyde kalmak fikrini sahiplendik. İtiraf etmeliyim ki kış mevsiminde bu fikri sahiplenmek hayli zor oluyor, yaz gelsin diye bekliyoruz.

  Köye böyle methiyeler yağdırsam da, köy yaşamının zorluğunu da inkar edemiyorum. Kışları dişlerim takırdaya takırdaya dolaşırım sobanın olduğu odadan çıkarsam mesela. Bir tatlı yapmaya kalksan bakkalındaki satılanlar arasından seçim yapmakta öyle zorlanırım ki mesela (!) :) -evet çok büyük zorluk- Kışları sabah uyandığımda sobanın sönmüş halini gördüğümdeki hüzün mesela. Öyle ya da böyle, köydeki evin yerine bir gün 'modern' bir ev yapılma planları canımı sıkmıyor değil. Mavi kapı önündeki fotoğraf hayallerimi hala pamuklara sarıp saklamaktayım.

  Belki de sürekli oradaki anları dondurma isteğim bu sebepten. Öyleyse köyde dondurulmuş anlara gidelim. 
  Oturmuş ders çalışıyorken köyde, şu üzüm bağının güzelliği gözüme ilişti. Bazen etrafımdaki güzellikleri görmekte geciktiğimi farkettim yine ve yine. Biraz daha keşfe çıkmalıyım düşüncesiyle kalktım. -Zaten hep öyle olur ya, ders çalışırken en güzel fikirler gelir ya :) -

Bahçıvan bahçe işlerini yapan kişiye denir aslında ama, bizim köyde buna bahçıvan diyorlar.

Bu da sevgili Torluk! 
Başka yörelerde torluk, odun kömürü yapmak için yığılmış odun şekline deniyormuş, ama bizde bu mısır saklamak için yapılmış yapıya torluk deniyormuş kadim zamanlarda. Bir de kotera diyenler de varmış.

Fotoğraftaki kuzenlerimi bulun! Bize erik topluyorlar.

 Ve bir adet sevgili Mehmet Selim!

 Ve minik bisikleti.

Dedim ki ben bu tatlı çocuklara birer cake pop vereyim en iyisi. Tatlılıklarına tat katsın :)

Etrafımıza keşfe çıkmalarımız bitmesin!
Sevgiyle kalasınız.

Dipnot: Cake Pops'ların hikayesi bir sonraki yazıda inşAllah. Hazırlık mı var ne?

Çocuklar Nerede Uyuyor?

 Uyuduğumuz yer, bizi yansıtan, tanıtan şeylerin en belirginlerinden biri değil mi?
 'Uyuduğu oda' demiyorum/diyemiyorum zira uyuduğu yer oda olmayan insanların ya da evinin tümünün minicik bir oda -kafes evler- olan insanların olduğu bir dünyada yaşıyoruz.

  Bunun farkına varan James Mollison da, Where Children Sleep adında bir fotoğraf projesi yapmış. Her bir fotoğrafın beni başka bir diyara sürüklediği albümde en çok etkilendiklerimi paylaşmak istedim.

  Fotoğraf ilk açıldığı anda baktığım ilk şey 'yüz ifadesi ve duruş' oldu, sonra ise ülkeye bakma ihtiyacı hissettim. Ve her çocuğun duygusu, duruşu; yaşadığını ve hayata bakışını öylesine belli ediyordu ki benim nezdimde.

Hüzünlü mü, umarsız mı, sıkkın mı, sıkılmış mı, bastırılmış mı, şımarmış mı, aç mı fazla doymuş mu hepsi belli oluyordu.

Dipnot: Bu projeden haberdar olmamı sağlayan Tasarımcı'ya teşekkürlerimi sunmalıyım.

Bir Kış Ritüeli : garç-gurç

 Kışa güzellemeler, kara övgüler yazasım var.
 Sahi ben kışı pekâla seviyorum. Kerâhat vaktini değerlendirebilmenin kolaylığını mesela, güne mayışmadan başlamanın güzelliğini ve kış gününün kısalığına rağmen uzunluğunu, gecesinin bi' hayli tatlılığını. 

 Dışarıdaki kar seremonisini bir de, bakıp bakıp 'Aa Ebrar baksana ne kadar hızlı ve lapa lapa -isterseniz pala pala da olabilir- yağıyor kar, anne bak ne güzel güneş açtı.' demeyi de tabii. 

Kat kat giyinmeyi sonra, annemin 'Eda o kadar şeyin içinde nasıl sıkılmadan durabiliyorsun.' sorusuna gülümseyerek 'Seviyorum.' demeyi. Dışarı çıkarken eldivenimi, atkımı kuşanıp kendimi her zorluğa hazırım dercesine kendinden emin vaziyette buluşumu. 

Soğukta yürümüş yürümüşken bir andan sıcak bir dükkana girdiğimde gözlüklerimin buğulanışını, gözlüğümü eldivenimi çıkarıp rahatlamış halde selam verişimi bir de. 

 Nasıl unuturum, yolda yürürken çıkan garç-gurç sesini tabii.

 kış fotoğraflarımı paylaşmayı bir de. 

-özlemişim-

Bunları hissedebilmek için 'yavaşla'mam gerektiğini hatırlatan kitapları da.

Kar ritüellerini şenlendiren, mutluluk sebepleri.

Kar ritüelleriniz olsun.

Tüm bunlar böylesine güzelken, kar/kışın üşümek, korku ifade ettiği insanların olduğunu düşünmek, hayatlarının sadece evden karı izlemek kadar güzel olmadığını bilmek, kar ritüelimize eklememiz gerekenleri hatırlatıyor.

Sevgimiz eksik olmasın.

Sonbahar'ı Ucundan Yakalamanın Sevinci Ve Kırmızı'nın Güzelliği.

 Fotoğraf çekerken ayrı mutluluk, düzenlerken alakasız fotoğrafların yan yana gelmesiyle beklenmeyen uyumun ortaya çıkışının verdiği ayrı mutluluk yaşadığım. Güzel anları topladığım bir kutu fotoğraf. Fotoğraf çekmek anlamlı bende, bazen tefekkür, bazen farkındalık sebebi.

 Ancak bütün bunlar fotoğrafı bende anlamlandırırken, bazen soruyorum kendime; paylaşma isteği neden diye. Onay almak için mi, yoksa alkış ya da güzel iltifatlar. Hayır ben 'Harika fotoğraflar' dendiğinde mutlu olmuyorum, 'Bu fotoğraf beni şuraya götürdü, bana şunu hatırlattı.' denildiğinde hissettiğim sıcaklık kadar. Ortak paydada buluşabilmek için sanırım tüm bu paylaşma isteği.

Haftasonu neler yaptım, paylaşayım o zaman :)

Okulumdaki sonbaharı yakalamanın sevincini yaşadım.

Asprin niteliğindeki sevdiklerimin çiçekleriyle mutlu oldum sonra.

Denizin ve gökyüzünün keyfini çıkardım bir mavisever olarak.

Ve kırmızıyla arkadaş oldum. Güzelliğine hayran kaldım.

Sevgiyle kalasınız :)

Duayla.